brak

Patrząc wstecz na historię telewizji i popkultury daje się zauważyć, że każda dekada, w stosunkowo przecież krótkich dziejach tego mariażu, dostaje od nich w prezencie jakieś fantastyczne dziecię, które staje się ikoną i zostaje otoczone kulturowym kultem. Lata 60-te wprowadziły Star-Treka, 70-te stworzyły Star Warsów, które później szturmem wkroczyły do telewizji, 80-te miały mistycznego "Robin Hooda", 90-te kosmiczne "Archiwum-X", pierwsza dekada lat dwutysięcznych - eee... yyy..., a obecna ma "Grę o tron."

Wychodzi na to, że każda dekada ma taką fantastykę na jaka zasługuje. To że fantastyka jest z jednym z najbardziej miarodajnych elementów określających epokę, w której powstaje i jest odzwierciedleniem rzeczywistości, to żadna tam nowość, ale przyglądając się "Grze o tron" warto zastanowić się nad naszymi czasami... ;)

George R.R. Martin to pisarz odważny, który wydaje się nie uznawać kompromisów i który chętnie zrywa ze schematami - dlatego też serial na podstawie jego powieści przynosi tak wiele emocji. Stworzone, przez twórców postaci (na czele z "głupim Nedem Starkiem") są uwikłane w wir wydarzeń, które trudno przewidzieć i które jeszcze trudniej zatrzymać. Serial jest ekscytujący i brawurowy. Humor przeplata się tu z seksem, polityka z prywatnymi animozjami, ludzka małośc ze szlachetnymi wartościami, realizm z mistyką...  Dość szczegółowo poznajemy historie każdego z głównych bohaterów, rozumiemy więc co kryje się za ich decyzjami i wyborami, ale niespecjalnie przejmujemy się ich życiem wewnętrznym (trudno, taka już specyfika większości seriali). Świetny casting i dobre pióro Martina (chyba, bo do czytania pierwszego tomu sagi właśnie zasiadam, więc trudno mi się w tej chwili do tego odnieść - ale pewnie za jakiś czas nie omieszkam przynudzić tutaj recenzją) sprawia, że postaci są tak pełnokrwiste, że każda z nich - nawet ci najgorsi - fascynują swoja osobowością (ja kibicuję Jonowi Snowowi - tak, wiem... jestem przewidywalna). Mam tylko nadzieję, że pisarz nie uraczy mnie twistami, po których okaże się, że - tak jak w tytule notki - everyone I love is dead, a niestety po ostatnim odcinku nabieram co do tego jak najbardziej uzasadnionych podejrzeń...

Plakaty promujące serial też sa ciekawe i, zwłaszcza w połączeniu z taglinami, robią wrażenie: