DESIGN . SZTUKA . POPKULTURA

Blog wraz z treściami będącymi
jego elementami składowymi podlega ochronie prawnej na podstawie międzynarodowego
i polskiego prawa autorskiego.

Jakiekolwiek korzystanie
z utworów, o których mowa powyżej, przekraczające dozwolony użytek osobisty (uregulowany w ustawie
o prawie autorskim i prawach pokrewnych) wymaga wyraźnej
zgody autora bloga, który z tytułu praw autorskich jest podmiotem uprawnionym do wydania
takiej zgody.

Related Posts with Thumbnails

stat4u

Darmowy licznik odwiedzin
licznik odwiedzin

Blog > Komentarze do wpisu

Ludzie w muzeach

 „W sztuce jedynie to jest piękne,
Co posiada charakter, siłę swoistego wyrazu”


August Rodin


 

 

Rzeźbienie, kiedyś rozumiano jako mniej lub bardziej dokładne (często idealizowane) odtwarzanie świata. Rzadko zdarzyło się, aby rzeźby odzwierciedlały osobiste doznania artysty. Funkcja rzeźby ograniczała się głównie do bycia dziełem publicznym, które zdobiło budynki lub było stawiane dla uczczenia wielkiego wydarzenia czy bohatera narodowego.

 

Z nadejściem XX w. zerwano dość szybko i gwałtownie z tymi tradycjami gatunku (zapowiedź zmian można było dostrzec już w dziełach największego XIX-wiecznego rzeźbiarza, Augusta Rodina, prekursora nowoczesnego rzeźbiarstwa). W tym czasie też zmieniła się rola artystów, którzy przestali być jedynie rzemieślnikami w dziedzinie dekoracji i architektury i stali się interpretatorami świata, twórcami poszukającymi odpowiedzi na pytania egzystencjalne. Rola sztuki uległa więc istotnej zmianie. Ta rewolucja artystyczna rozpoczęta przed I wojną światową, wpłynęła na twórczość większości artystów, niezależnie od dziedziny, w której działali.

 

Najznakomitsi rzeźbiarze XX w. nadal skupiali się na tworzeniu postaci, tak jak czyniono to wcześniej, ale teraz artyści nie bali się ich zniekształcać lub upraszczać w celu osiągnięcia odpowiedniego napięcia emocjonalnego. Postać ludzka w sztuce, zyskała wtedy nowe kształty dzięki działalności dadaistów, którzy wnieśli nowe spojrzenie na człowieka. Jego sylwetka, dzięki nim, uległa zatarciu ustępując miejsca kompozycjom abstrakcyjnym czy geometrycznym. Jednak dość niespodziewanie obraz klasycznej postaci ludzkiej powrócił około roku 1958. Jedną z zapowiedzi zmian była wystawa w 1959 r. zorganizowana w Nowym Jorku, na której pojawił się nowy ekspresyjny figuratywizm. Nurt ten cechował się subiektywnym podejściem do tematu, stosował aluzje i symbolikę oraz posługiwał się deformacjami przynosząc atmosferę niepokoju, lęku i pesymizmu. Głównym tematem twórców tego kierunku był człowiek: jego życie, świat przeżyć i emocji, egzystencjalizm.

Po II wojnie światowej odbiorcy powoli zaczęli akceptować rzeźbę współczesną, a nowe pomysły i materiały przestały już szokować (pionierem wykorzystania nietypowych materiałów w rzeźbie był m. in. Amerykanin David Smith, który przez wiele lat pracował jako spawacz). Dzięki wykorzystaniu  różnorodnych nowoczesnych materiałów (jak tworzywa plastyczne, elementy organiczne, a nawet iluminacje świetlne) rzeźby współczesnych czasów są często oderwanie od kanonów. Nowocześni artyści o niekonwencjonalnym podejściu, praktycznie z każdej materii potrafią stworzyć dzieło robiące niebywałe wrażenie - jednak mimo tak wielu szokujących zmian, w centrum zainteresowania twórców, cały czas pozostaje człowiek w swojej klasycznej formie.
 

Dzisiaj, krótki przegląd takiej sztuki "uczłowieczonej", w interpretacji rzeźbiarzy współczesnych.
 


("Under pressure" skojarzyło mi się luźno, ale chyba będzie dobrą ilustracją do obrazków poniżej).

 

 

 


 

 

Ronald "Ron" Mueck to australijski rzeźbiarz pracujący obecnie w Wielkiej Brytanii. Swoją karierę rozpoczunł jako twórca modeli i kukiełkarz dla telewizji dziecięcej i filmów.

 

Silikonowe rzeźby Muecka są hiperrealistycznie, wiernie odtwarzają najdrobniejszy szczegóły ludzkiego ciała, jednocześnie przedstawiając je w zmienionej skali (nienaturalnie powiększone lub zmniejszone), co stwarza niepokojący wizualny efekt.

 

Ron Mueck

Ron Mueck

 

 

Włoski rzeźbiarz Willy Veringer tworzy urzekające rzeźby w drewnie. Wykonane z dużą dbałością o detale, klasyczne ludzkie postaci w naturalnych rozmiarach, zwracją uwagę intensywnymi kolorami i poetyckim ujęciem tematu.

 

 willy veringer

willy veringer

 

 

Japońska artyska Kumi Yamashita w swoich dziełach, w niezwykle subtelny sposób (bo poprzez cienie) ukazuje jak zmienny jest otaczający nas świat. Yamashita słynie z rzeźb, które mają dwa "oblicza" - jedno dzienne, a drugie nocne. 

 

Kumi Yamashita

 

 

"Rzeźba jest aktem wiary w życie, w jego ciągłość"  - to motto Antony'ego Gormleya jednego z najbardziej cenionych i utytułowanych brytyjskich artystów. Postaci ludzkie, to główny temat prac Gormley'a, który patrzy na ciało jak na siedlisko emocji.

 

Antony Gormley



Kate Macdowell, to mistrzyni w tworzeniu surrealistycznych dzieł sztuki z porcelany. Jej dzieła wykonane są w śnieżnym kolorze bieli i przedstawiają części ludzkiego ciała jakby żywcem wyjęte z koszmarnego snu. Duży wpływ na twórczość artystki miały jej doświadczenia życiowe: pobyt w różnych środowiskach i kulturach, oraz wykonywane prze nią prace, od nauczycielki w miejskich szkołach po wolontariat w wiejskich obszarach Indii. Jej dzieła są inspirowane sztuką Grecji, Nepalu i Tajlandii.

 

 Kate MacDowell

 

 

"Latające głowy" to instalacja szkockiej artystki Sophie Cave. 50 głów, z których każda wyraża inną emocję unosiły się pod sufitem muzeum w Glasgow.

 

 sophie cave

 

 

Holenderskie artystki, matka i córka - Michèle Deiters i Bibi van der Velden, stworzyły serię lustrzanych "odciętych" głów. Błyszcząca powierzchnia jest tu użyta celowo - widzowie odbijając się w głowach stają się części instalacji.

 

Michèle Deiters and Bibi van der Velden

 

 

Damien Hirst, to jeden z najbardziej niepokornych angielskich artystów awangardowych. Nazywany następcą Warhola, kontrowersyjny artysta jest zagorzałym wielbicielem anatomii i rozkładu ludzkiego ciała (w czasie studiów pracował nawet w kostnicy). Okrzykięty przez media królem formaliny, tworzy w charakterystycznym stylu, który cechuje poczucie humoru i ironia.

 

Do najbardziej znanych prac Hirsta należy wykonana z platyny ludzka czaszka inkrustowaną diamentami, która jest chyba najdroższym na świecie dziełem współczesnej sztuki. Dzieło zatytułowane "Na miłość boską" (For the Love of God) zostało zainspirowane wysadzaną turkusami czaszką aztecką, którą artysta zobaczył w British Museum. Nazwa rzeźby pochodzi od wypowiedzi matki Hirsta, która oglądając jedną z jego poprzednich prac miała powiedzieć: "Na miłość boską, co wymyślisz następnym razem?"

damien hirst

 

 

Marc Quinn to kolejny brytyjczyk, który drąży problem ludzkiego życia i śmierci. Sławę przyniosły mu „Autoportrety” - rzeźby wykonane z jego własnej, zamrożonej krwi, oraz seria „The Complete Marbles” czyli marmurowe rzeźby osób niepełnosprawnych.

 

marc quinn

 

 

To zestawienie nie byłoby kompletne, bez polskiej artystki Magdaleny Abakanowicz, która w swojej twórczości zajmuje się głównie kondycją i pozycją człowieka we współczesnym świecie - jego anonimowością w tłumie i zagubieniem.

 

Częstym elementem jej twórczości są zwielokrotnione sylwetki ludzkie stojące w pewnym porządku. Te kolosalne rzeźby wykonane z tkanin, brązu oraz drewna rozsławiły nazwisko Abakanowicz na całym świecie.

 

abakanowicz

niedziela, 26 czerwca 2011, i-ra

Polecane wpisy

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu:
Komentarze
Gość: lola, *.xnet.com.pl
2011/06/29 08:42:31
Bardzo interesujące. Brakuje mi tu jeszcze parku Vigelanda w Oslo :)