brak

Nie ma bowiem nic ukrytego co by nie wyszło na jaw
ani nic tajemnego co by się nie stało wiadome
ale
garaż jest... HERMETYCZNY

Jest taka komiksowa seria, uważana powszechnie za kamień milowy europejskiego komiksu, który przyczynił się do przełomu w  sztuce obrazkowej połowy lat 70-tych. To "Hermetyczny garaż" autorstwa Jeana "Moebiusa" Girauda (pózniejszego współautora scenografii do "Piętego elementu"). W tym komiksie "hermetyczny garaż" to świat stworzony przez Majora Gruberta - podróżnika i naukowca, który poznał sposób na tworzenie wirtualnych światów umiejscawianych wewnątrz asteroidów a powstających w wyniku ich przekształcenia. "Hermetyczny garaż" stworzony przez Gruberta to świat składający się z trzech poziomów przylegających do siebie (podobnie jak łuski cebuli), które tworzą autonomiczne uniwersum, niemające nic wspólnego ze światem zewnętrznym.

Nie wiem na ile twórcy polskiego Hermetycznego Garażu inspirowali się komiksem, ale do działań ich twórców takie nawiązanie pasuje idealnie.

Nasz rodzimy Hermetyczny Garaż to warszawsko-wrocławska grupa artystów (m.in. muzyków zespołu Karbido) zajmująca się tworzeniem i promowaniem ambitnej sztuki, w tym wydawaniem płyt, produkowaniem filmów i teledysków. Grupa istnieje od 1990 r. ale w ostatnich latach ich działania nabrały rozpędu, zaczęły przynosić ciekawe a nawet imponujące rezultaty. Artyści zaczęli odnosić sukcesy na całym świecie:

W 2006 r. legendarni The Residents (amerkańska grupa tworząca awangardowy, eksperymanetalny rock, zajmująca się równiez wideo-artem) ogłosili start projektu o nazwie "River Of Crime", który - w uproszczeniu - był konkursem na teledysk do trwającego niespełna dwie minuty fragmentu kompozycji "The Kid Who Collected Crimes". Hermetyczny Garaż został wybrany do elitarnego grona twórców ich videoklipów, kwalifikując się do retrospektywnej wystawy: "The Residents: Re-Viewed", odbywającej w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku (MOMa). Wyboru dokonali sami Residents oraz kurator wystawy przy współudziale społeczności YouTube.

Twórcą animacji i reżyserem jest Elżbieta Biryło:

Elżbieta Biryło zrobiła na mnie duże wrażenie swoimi rysunkami, które czasem przypominają grafiki Jana Lenicy, a czasem Stasysa Eidrigeviciusa, ale w tym wypadku inspirowanie się nimi poczytuję na plus. Jej obrazki są tak piękne, klimatyczne, niesamowite i przede wszystkim noszące znamiona dużego talentu, że nawiązania i inspiracje polską szkołą plakatu można odczytać jako godne kultywowanie tradycji:

Kolejnym dużym sukcesem powstałym w ramach Hermetycznego Garażu jest awangardowe przedstawienie "Stolik" grupy Karbido, które w 2006 r. wygrało 27 Przegląd Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu w nurcie OFF. "Stolik" powstał jako wydarzenie jednorazowe, ale przyznana mu jednogłośnie pierwsza nagroda TUKAN OFF i zainteresowanie, jakie spektakl obudził, przedłużyły jego żywotność. Do tej pory spektakl był wykonywany w kilkunastu krajach mi.in w USA, Niemczech Czechach, Hongkongu czy Szkocji gdzie na najsłynniejszym festiwalu teatralnej awangardy świata "Fringe" w Edynburgu zdobył najwyższe noty od tamtejszych krytyków i kilkanaście propozycji występów na wszystkich kontynentach.

fot. Krzysztof Ćwik

Głównym bohaterem, a zarazem też rekwizytem i instrumentem gry w przedstawieniu jest tytułowy stolik. Nad jego powstaniem zespół – przy współpracy lutników, stolarzy i akustyków – pracował dwa miesiące. W efekcie powstał stół, wyposażony w aparaturę wychwytującą najsłabszą nawet amplitudę drgań. Każde jego dotknięcie zamieniane jest na dźwięk. Zasiadający wokół stołu muzycy wykorzystują nieograniczone możliwości, jaką daje im tak skonstruowany instrument muzyczny. Uderzają, pocierają blat, tną nożykami, opukują, kręcą na nim monetami, szurają kieliszkami, grają na ukrytych strunach. Każdy z grających transponuje na stół partie wykonywane dotąd na zwykłym instrumencie. W spektaklu słychać piosenki takie jak "Hey Joe" czy "I Wanna Be Your Dog", pieśni białoruskie, afrykańskie bębny, brzmienia klubowe.

Spektakl uwieczniono w postaci filmu muzycznego (w reżyserii Bartosza Blaschke, członka HG) z przedstawienia i wydano płytę DVD, która pokazywana była w Cannes, na targach Midem:

Hermetyczny Garaż istnieje również pod postacią internetowego radia, w którym można posłuchać muzyki jakiej nie znajdziemy w tradycyjnych mediach.

Z fascynacji radiem i jego tzw. "złotym wiekiem" kiedy to w Ameryce lat 30-tych ubiegłego wieku, rozgłośnie radiowe nadawały swoiste teatry dźwięku a „Wojna Światów” Orsona Wellesa, rozpalała wyobraźnię odbiorców, zapewniając rozrywkę i spotkanie z kulturą na najwyższym poziomie, Hermetyczny Garaż stworzył swój własny spektakl radiowy.

W 2007 r. podczas 28 Przeglądu Piosenki Aktorskiej miało premierę słuchowisko radiowe na żywo, czyli spektakl pt. ”Katastrofa LZ-129 Hindenburg”, które zdobyło Grand Prix OFF (TUKANA OFF).

Pełny tytuł projektu brzmi: „Katastrofa LZ129 HINDENBURG, czyli Kulisy Jednej z Największych Tragedii XX Wieku albo Jak Skonstruować Latającą Bombę i z Wdziękiem Ją Zapalić”. Słuchowisko opowiada historię katastrofy, a właściwie historię ostatniego lotu, najnowocześniejszego „Titanica przestworzy”, niemieckiego zeppelina LZ-129. Jego katastrofa wydarzyła się naprawdę - z niewyjaśnionych dotąd przyczyn, podczas lądowania, Hindenburg zajął się ogniem i spłonął. Na pokładzie było ponad 60 osób. Jest to jedna z najlepiej, udokumentowanych tragedii w historii bo lądowanie LZ-129 obserwowało setki dziennikarzy i fotoreporterów. Choć na zeppelinie panował całkowity zakaz posiadania broni, to we wraku odnaleziono m.in. pistolet Luger. Znalezisko to otworzyło drogę do spekulacji na temat spiskowych przyczyn katastrofy.

Twórcy przedstawienia w wątek historyczny wpletli fikcyjne wątki kryminalne i miłosne. Spektakl w warstwie fabularnej opowiada o konflikcie kapitana sterowca Maxa Prussa i Ernsta Lehmanna, jednego z projektantów "Hindenburga", których poróżniła miłość do tej samej kobiety - francuskiej piosenkarki, Anais Chevalier. Wszyscy oni, a także kilka innych tajemniczych postaci, wyruszają w 1937 r. w ostatni lot, a splot następujących po sobie zdarzeń nieuchronnie prowadzi do finałowej eksplozji dwustu tysięcy metrów sześciennych wodoru nad lotniskiem Lakehurst.

Byłem psem
Byłem psem Pawłowa.
Byłem psem z kreskówki.
Byłem bestią o spiżowym głosie i pięćdziesięciu głowach.
Byłem psem, który pogryzł człowieka.
Byłem psem Freuda.
Byłem na łódce obok trzech panów.
Byłem owczarkiem niemieckim Hitlera.
(...)

Cytat powyżej to fragment manifestu wystawy pt. "Byłem psem" pokazywanej od dzisiaj w jednej z wrocławskiech galerii . Zamysł wystawy to różne interpretacje zagadnienia... psa.
Manifest wystawy nawiązuje do wielu politycznych i społecznie ważnych sytuacji, i jest impulsem dla twórców, skłaniając ich do poszukiwania wszelkich możliwych odwołań . Pies na tej wystawie to nie tylko wierny przyjaciel człowieka zanurzony w historii czy literaturze. Artyści sięgają do swojej fantazji, swobodnych skojarzeń i intymnych doświadczeń, można więc zobaczyć inne "oblicza" psa: przepełnione śmiercią, seksualnością, czy abstrakcyjnym poczuciem humoru. Twórcy reprezentują rozmaite techniki - od grafiki i malarstwa po komiks czy logotypy.

Autorzy:

...i niektóre ich dzieła:

projekt: Jan Kallwejt

projekt: Mateusz Herman

projekt: Grupa Projektor

projekt: Grupa Projektor

projekt: Jan Kallwejt

Pamela Anderson unika nowoczesnych mebli, które jej zdaniem są piękne, ale kompletnie niepraktyczne. Gwiazdka Playboya tylko raz wpuściła fotoreporterów do swojego domu - podczas sesji, kiedy pozowała wystylizowana na swoją idolkę, hollywoodzką gwiazdę lat 40-tych Veronikę Lake. Jej rezydencja wygląda jak wielki dom dla lalek i tylko łazienka przypomina trochę o perwersyjnej przeszłości gwiazdy. W skali od 1 do 10 daję infantylne i naiwne 6+. Słodziutko.

Co się stało z naszą klasą?

Brzozowicz pisze paszkwile na Woodstock w Dzienniku, Majchrzak gra w T. Love, Łobodziński jest bardzo kulturalnym starszym panem, Chmiel produkuje, Staszewski chyba pisze dla Wyborczej, chociaż nie mam pewności czy to ten sam Staszewski, Soporek tłumaczy, Skaradziński pisze ksiażki, o Wacławiaku słuch zaginął (ktokolwiek widział, ktokolwiek wie co się z tym panem stało niech da znać) a Piotr R. Frankowski fascynuje się porszakami na łamach Top Gear...

Wszyscy wiemy że "rock'n roll umarł, rock jest martwy, stary", ale nie wszyscy pewnie mają świadomość, że ta śmierć nastąpiła w 1991 r.
To wtedy, zaledwie po półtora roku działalności zakończono wydawanie miesięcznika "Rock'n'Roll", pisma dzięki któremu moja edukacja muzyczna nie zakończyła się na Michaelu Jacksonie. To dzięki niemu poznałam Led Zeppelin, Queensryche czy Danziga. To pismo przeniosło mnie do nowej epoki, przy okazji brutalnie (a brylował w tym mój ulubiony Wacławiak)uświadomiając, że nobożna i kultywowana w Polsce cześć dla słowa drukowanego, nie musi przejawiać się w napuszonej, dziennkarskiej nowomowie. Luz, fantazja, duża elokwencja i przede wszystkim tony wiedzy, którą przekazali mi wyżej wymienieni panowie, składając podwaliny mojej kulturalnej edukacji (nie tylko muzycznej) - że tak się patetycznie wyrażę ;] jest wartością nie do przecenienia.

Lato się kończy, co zwiastują nam... nieee, nie odloty bocianów a wyłaniające się tu i ówdzie nowe ramówki telewizyjne (co byśmy bez nich zrobili) a w nich nowe sezony seriali.

Nie lubię zdesperowanych gospodyń domowych, ale ich fotki (a właściwie grafiki) promocyjne robią sie coraz ciekawsze:

Dom Leonardo DiCaprio w Malibu -  pewnie jeden z wielu. Mnie rozczarowuje.
Gdybym miała oceniać dałabym 5 w skali 10-cio punktowej. Widać, że Leo nie za bardzo przykładał się do jego urzadzenia i pewnie więcej do powiedzenia miał tu dekorator wnętrz, niż on sam. Podoba mi się wszechobecna biel i minimalizm, ale dużym minusem jest brak ducha w tym domu (który pewnie gwiazda traktuje jak tymczasowe miejsce pobytu). No i te cięzkostrawne marmury w łazience i na kuchennym blacie...

sapag for

Bruce Willis lansuje się swoją nową żoną, ewentualnie Bruce Willis lansuje swoją nową żonę. Whatever. Fotografie mi się podobają, sesja - nie.
Zdjęcia ukazały się w czerwcowym wydaniu magazynu "W" a ich autorem jest sam Steven Klein.

Ludowość ciągle inspiruje twórców. Artyści czerpią ze sztuki ludowej, jeśli chodzi o tworzywo, wzory, formy, ale bardzo często wykorzystują nowoczesne technologie - lasery, plotery czy drukarki. Tak przetworzony foklor ma w sobie wdzięk i poczucie humoru - nie kojarzy się archaicznie, a wręcz przeciwnie: ze świeżością i polotem. Przedmioty te nawiązują do tradycji i korzeni, a równocześnie są bardzo współczesne.

Rzeczy wzorowane na folklorze opanowały już wszystkie dziedziny gdzie liczy sie design, ciągle są modne i jak na razie nic nie zapowiada końca tego trendu. Młodzi twórcy coraz chętniej sięgają do tradycji, bo coraz częściej jest ona doceniania na świecie. W Polsce również promujemy swoje korzenie: niedawno w Poznaniu odbyły sie warsztaty "Nowy Folk Design" a w Łodzi corocznie organizowny jest przez Krajową Izbę Mody, konkurs "Moda Folk".

Design

Projektanci Studia Isle Design tworząc projekty chcą, aby ich forma nawiązywała do naszej tradycji i była kojarzona z Polską. Ich wieszaki i obrusy mają prezentować wyjątkowość polskiego dorobku wzorniczego.

Studio projektanckie Moho znane jest już na całym świecie m.in. dzięki swoim awangardowym dywanom. Ich dywany z kolekcji Mohohej! o kształcie kurpiowskiej wycinanki to jeden z najbardziej spektakularnych sukcesów polskiego designu ostatnich lat. Dywany odniosły sukces na świecie: zdobyły liczne wyróżnienia, w tym (jako pierwszy w historii, produkt polski) prestiżową nagrodę Red Dot Design Awards 2008.

Inną uznaną firmą tworzącą dywany czerpiące z tradycji jest "Sztuka Beskidzka", gdzie twórcy inspirują się kulturą Podlasia.

Dla "Sztuki Beskidzkiej" tworzy m.in. pracownia Aze Design, która ma też na swoim koncie lampy "uszyte" ze słomy i serwetkowo-szydełkowy dywan "Nodus".

A to dywany dostępne w popularnym sklepie sieciowym:

Na świecie rówznież docenia się zapomniane tworzywa.
Słynna już koronkowa seria mebli pomysłu Marcela Wandersa (jednego z najmodniejszych współczesnych projektantów) to Crochet Chair i Crochet Table. Fotele oraz stoliki wykonane są z utwardzonej żywicy i pokryte koronką.

Wnętrza

Styl ludowy we wnętrzach można uzyskać stosując intensywne nasycone kolory, kwiatowe wzory i ludowe wycinanki. Wystarczy zaopatrzyć się w obrusy, haftowane bieżniki, obrazy, często o tematyce religijnej, serwetki po babci, kilimy czy popularne kiedyś makatki. Jesli nie mamy takiej schedy po przodkach z pomocą przychodzą, jak najbardziej współczesne sklepy i ich stylizowane dodatki:

A to mój absolutny faworyt - ceramika z Bolesławca, zdobiona unikalną na świecie techniką stempelkową, która należy już do kanonu naszej sztuki ludowej. Tradycja w produkcji tego typu kamionki sięga początku XIX wieku.

Moda

Motywy ludowe również zdominowały modę.

John Galliano już przez kolejny sezon prezentuje kolekcję, która inspirowana jest różnorodnością etniczną: tym razem narodów bałkańskich.

Gwiazdy oczywiście nie dają się wyprzedzać trendom:

Polskie ulice też zdominowały wielobarwne i nasycone motywy z kresów, Łowicza czy Tatr. Kiedyś hitem były szydełkowe stringi, dzisiaj mamy ludowe kolczyki, pasy, torebki, chusty, parasolki, ubrania i sama nie wiem co jeszcze:

Abstrahując od wartości serialu "The Tudors" (jedni zarzucają mu "tabloidowe" podejście do tematu, inni kompletne pomieszanie historii) u nas znanego pod tytułem "Dynastia Tudorów", ma on najwspanialsze fotosy promocyjne, jakie tylko dla serialu historycznego, mozna sobie wymarzyć.

Kiedy zżymałam się na niedawny, nieudany pomysł Twojego Stylu cały czas przed oczami miałam sesje Exklusiva... Oczywiście zdaję sobie sprawę że profil obu pism jest "nieco" inny i target też jakby nie ten sam, ale w oczy rzuca się ogromna przepaść jaka dzieli zdjęcia z tych dwóch magazynów. Cechą charakterystyczną sesji Exklusiva jest, po prostu, jakość. Tu od lat stawia się na polską fotografię poszukującą i oryginalną - nietypowe sesje z bohaterami okładkowymi bez lukru i upiększeń to od dawna znak firmowy tego magazynu.